ของฝากสุดฮิบจากเวียตนาม

เมื่อวานได้ของฝากจากเวียตนามมาล่ะ
เป็นเต่าดินเผา 2 ตัวขี่กันอยู่ ที่ก้นเต่าจะมีรู (ทวาร) อยู่ด้วย
ต้องเป่าลมเข้าไปทางก้นตัวล่างจะมีเสียง ~ อะฮ๊า ~
ม่ายช่าย.........จะมีเสียงดังเหมือนนกหวีด
เอาไว้จะโพสรูปประกอบ แต่ตอนนี้จินตนาการกันไปก่อนนะตัวเอ๊งงงง

สวัสดีปีใหม่ไทยจ้า

สงกรานต์ปีนี้อยู่เวรยาวตลอดเล้ย

แต่ก็ดีเพราะไม่ร้อนเท่าอยู่ที่บ้าน (ร้อนรุ่ม)

ที่ห้วยพลูมีสรงน้ำพระกันวันที่ 16 เม.ย. รพ. ก็จัดขบวนไปร่วมกะเขาด้วย

วันที่ 15 เม.ย. เราขึ้นไปแอ๊คชั่นถ่ายรูปเป็นนางสงกรานต์ ตั้งกะรถยังจัดไม่เสร็จ........จนเค้าไล่ลง

พอวันที่ 16 ก็สาดน้ำประแป้งกันอย่างเมามัน (ในห้องจ่ายยา และใน รพ.!!) ด้วยท่าทางสุดหื่น

ไปประแป้งแก้ม (ก้น) หมอฟันมาด้วยล่ะ...ฮี่ ฮี่

กลับจากเกาะกูดแล้วจ้า

ไปเที่ยว (อีกแล้ว) เกาะกูดกลับมาแล้ว

สงสัยทริปนี้จะเป็นทริปสุดท้ายก่อนหยุดหน้าฝน .....(หรือไม่ใช่?)

แต่ยังไงก็ได้ดำน้ำสนุก กินอร่อย นอนเต็มอิ่ม (ท่ามกลางโรงสีไฟ และมอดกัดไม้ตัวโย่ง)

มีแรงทำงานอีกแล้ว.....เย้

ติดตามอ่านบันทึกการท่องเที่ยวเกาะกูด ได้ที่ my trip เร็วๆ นี้จ้า

งานแต่งหมวยเล็ก 31 มี.ค. 50

ไปงานแต่งเพื่อนมาอีกแระ รู้สึกปีนี้เพื่อนเราจะขายดีกันจริง

งานนี้มีคนขับรับส่ง เลยใส่สายเดี่ยวไปได้อย่างไม่ต้องกลัวอุจาด -_-'

แถมมีเพื่อนนั่งไปด้วยกันเยอะแยะ ประกอบด้วยคุณหนูพจ พลขับจุ๋ย องค์รักษ์กวง พี่เลี้ยงตุ๋ม และพี่เลี้ยงนุช เลยเม้าท์กันกระจายตั้งแต่ยังไม่ถึงงาน

อย่างไรก็ดี พวกเราไปกันตั้งแต่ยังหัววัน เลยไม่ค่อยมีใคร (โดยเฉพาะหนุ่มๆ) มาให้เหล่ ได้แต่ถ่ายรูปกันเอง ลืมเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันไปซะสนิท ยิ่งสถานที่จัดงานเป็นสโมสรทหารเรือริมท่าน้ำ ที่ฝั่งตรงข้ามเป็นพระบรมมหาราชวัง และมองเห็นพระปรางค์วัดอรุณอยู่ลิบๆ เลยได้วิวดี ปล่อยให้เจ้าสาวรอทักทายอยู่เป็นนาน

หลังจากนั้นเพื่อนคนอื่นๆ ก็ทยอยกันมา พออาหารเริ่มเสริฟก็เอาแต่กินกับคุยกันอย่างเฮฮา

จนได้เวลาของพิธีการ ที่มีวีดีทัศน์รูปบ่าวสาว ซึ่งทำได้ดีมาก ใช้คอมพิวเตอร์กราฟฟิก มีภาพวิวเคลื่อนไหวเหมือนเกม PS2 และมีรูปบ่าวสาวแทรกอยู่ (แหม....อยากทำแบบนี้ได้บ้างจัง)

หลังจากกล่าวอวยพรโดยญาติผู้ใหญ่ก็มีโยนดอกไม้ ซึ่งพจนารถไม่ได้ไปแย่งให้เสียฟอร์ม แต่ใช้วิธีขอ (ช่ออื่น) เอาดื้อๆ ตอนที่บ่าวสาวเดินถ่ายรูปในงาน เลยได้ดอกไม้เจ้าสาวสมใจ...ฮี่ ฮี่

เดี้ยงซะแร้ว

กลับจากทัวร์ กิน เที่ยว พักผ่อน ที่บ้านลอนทราย ปราณบุรีแล้วจ้า

ไปกัน 3 คน มีเรา หมอปุ้ม และอ๋อย กินปูไป 3 ก.ก. หอยตลับ 1 ก.ก. หอยเชลล์ 1.5 ก.ก. ปลากระพง และปลาเก๋าอย่างละตัว และปลาหมึกอีกนับไม่ถ้วน

ได้เล่นน้ำทะเลจนสะใจ แถมชายหาดยังสะอาด คนไม่พลุกพล่านด้วย เสียอย่างเดียวไม่มีหนุ่มๆ (หล่อๆ)

วันกลับไปขี่จักรยานเล่น ดันเอาหัวแม่เท้ายันพื้น เพราะคิดว่าเบรคไหว แต่ดันลืมคิดถึงโมเมนตัมรวมน้ำหนักตัวเองด้วย

ก็เลยนิ้วซ้น เดินกะเผลก ด้วยประการฉะนี้แล

เสียดายที่ขากลับไม่ได้เดินช้อปเต็มเหนี่ยวที่พรีเมี่ยม ชะอำ (แต่ก็ยังได้รองเท้า เสื้อ ตุ๊กตา ที่คลุมพวกมาลัยรถ)

แต่เอาเหอะ ฝากไว้ก่อน เพราะดูอ๋อยจะติดใจ ทำท่าจะไปอีกเร็วๆ นี้

นั่ง (เพราะยืนไม่ถนัด เจ็บติล) นับวันรอไปเกาะกูดดีกว่า

ปล. เขียนบันทึกการท่องเที่ยว (งวดนี้เน้นกินมากกว่า) ของทริปบ้านลอนทรายเรียบร้อยแล้ว ไป link กันที่ my trip ได้เลยจ้า

โอ่ย..ป่วยซะแร้วววว

ไม่น่าเชื่อว่าหญิงถึกอย่างเราจะเป็นหวัดกะเขาด้วย

หลังจากทัวร์ทั่วไทย ไปทั่วโลก ตั้งแต่เดือน พ.ย. 49 จนถึงบัดนี้ และมีคิวยาวไปจนถึงเดือน พ.ค. 50

ก็ต้องมีอันเป็นไป มีไข่ เอ๊ย ไข้ เจ็บคอ

ครั้นจะนอนซมก็คงไม่ได้ เพราะต้องอยู่เวร เวร และเวร!!

เพื่อเว้นวันไว้เที่ยวเนี่ย

แต่รับรองหายก่อนทริปต่อไปแน่นอน

coming soon trip

บ้านลอนทราย ปราณบุรี 16 - 18 มี.ค. 50

กัปตันฮุกรีสอร์ท เกาะกูด 6 - 8 เม.ย. 50

งานแต่งน้องชาย 25 ก.พ. 50

เมื่อวันเสาร์ – อาทิตย์ ไปงานแต่งน้องชายมาล่ะ
ขับรถไปเองกับพ่อแม่ และอ๋อย
แวะกินปลาเผาที่เขื่อนลำตะคอง หลังจากที่เมื่อเดือนที่แล้วอยากกินจนน้ำลายยืด
แต่เจอมติคัดค้านของสมาชิกในรถที่ไปขอนแก่นด้วยกัน (ทั้งที่เป็นคนขับ)
เลยได้แต่มองร้านอาหารริมเขื่อนตาละห้อย.....แทนที่จะมองถนน
หลังจากกินปลาจนหนำใจ ก็ต้องรีบไปต่อ เพราะน้องชายโทรมาหลายครั้งจนแม่ปลื้มใจว่าลูกชายสุดที่รักเป็นห่วง
แต่โดนเราทำลายความฝันด้วยการบอกว่า มันกลัวสินสอดไปไม่ถึงอะดิ...

ถึงบ้านเจ้าสาวเอาบ่าย 2

อากาศร้อนมากจนไม่มีอะไรดีกว่า อำอ๋อยว่าคืนนี้เราต้องนอนกางมุ้งกัน
และต้องเดินไปหาบน้ำมาอาบเอง.........ที่บึงไกลมาก... ทำเอาอ๋อยอึ้ง
ล่วงเข้าตอนเย็น เจ้าบ่าวตัวดีเอากล้อง VDO มายื่นให้ แล้วบอกว่าให้ถ่ายในงานให้ด้วย ว่าแล้วก็สอนวิธีใช้งานกันสดๆ
แต่ต้องแบ่งให้เป็นหน้าที่อ๋อย (เหวอไปแล้ว) เพราะเราต้องถ่ายภาพนิ่งด้วยกล้องตัวเก่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นช่างภาพ และช่าง VDO (มือใหม่) ก็เริ่มทำงาน ตั้งแต่พิธีปูที่นอน พิธีสงฆ์ แห่ขันหมาก ส่งตัว เลี้ยงโต๊ะลาว ไปจนเสร็จงานตอนเที่ยงที่มีเลี้ยงโต๊ะจีน

คราวหน้าชวนอ๋อยไปไหน มันก็คงคิดหนักแล้วล่ะ.........กลัวโดนหลอกไปใช้งาน

อ้อ..แต่คงไม่มีคราวหน้าแล้ว เพราะมีน้องชายอยู่คนเดียว

ถ้ามันแต่งหนเดียวอย่างที่พูดในงานเลี้ยงน่ะนะ

Had a bad day

I stand in the line just to hit a new low
I'm faking a smile with the coffee to go
I tell you my life's been way off line
I'm falling to pieces everytime
And you don't need no carryin' on


Cause I had a bad day
They're taking me down
I sing a sad song just to turn it around
I say you don't know
To tell me don't lie
I work at a smile and go for a ride
I had a bad day
I've seen what I like
And how does it feel for one more time
I had a bad day
I had a bad day

1 - 2 อาทิตย์ที่แล้วเป็น bad day มากๆ สำหรับเราในเรื่องงาน
แต่ตอนนี้คิดหาทางออกได้หลายทาง และก็เลิกเครียดพร้อมทั้งหาวิธีโต้กลับได้แล้ว
พจนารถฟื้นคืนชีพมาด้วยโหมดนางมาร ใครที่ทำตูไว้เตรียมตัวให้ดี
คติพจน์วันนี้ "ทีใครทีมัน" ล่ะค่า

มีการ์ดงานแต่งน้องชายมาอวด

ถึงฤดูไปงานแต่งแล้ว

ถึงฤดูผสมพันธุ์ เอ๊ย หน้างานแต่งแล้ว งานแรกที่ไปปีนี้เป็นงานโอ๋พงศ์ขจร คู่ขา lab เก่า และเพื่อน พ.ป. ห้อง 3 เพื่อนๆ พากันเซอร์ไพรซ์เพราะไม่คิดว่าจะได้แต่ง (กะเขาด้วย) งานนี้เจ้าภาพไปแต่งที่นครศรีธรรมราชตั้งกะเดือนที่แล้ว เป็นการแต่งแบบไทยตามฝ่ายเจ้าสาว ส่วนวันนี้ 5 ก.พ. เป็นพิธีแบบคริสต์ มีจุดเทียน ร้องเพลง โปรยดอกไม้ (ตามภาพ) แล้วก็โยนดอกไม้ ที่เราอุตส่าห์ไปแย่งช่อดอกไม้เจ้าสาวกะเขาด้วย (มี 3 ช่อ) แต่ก็อด...เฮ้อ แต่งานนี้ที่แน่ๆ กินจนพุงปลิ้น เผื่อคนที่ฝากซองมาแล้วก็หิวมั่กๆ งานแต่งต่อไปเป็นงานน้องชายเราเอง (25 ก.พ.) ที่โคราช ได้สมาชิกไปด้วยอีก 1 คนคืออ๋อยล่ะ

อบรมที่ขอนแก่น

ไปอบรมเภสัชที่ขอนแก่นงวดนี้ นอกจากหลับในห้องประชุมแล้ว กิจกรรมอื่นๆ สนุกมาก อย่างฟิตเนต กับคาราโอเกะในโรงแรม ไปกินปลากันที่ริมบึงแก่นนคร (แพงมาก) มีปลาโจกที่ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นไง มาแต่เนื้อที่คล้ายปลาตะเพียน ห้างข้างๆ โรงแรมก็มีร้านเน็ต (ที่เดินหาตั้งไกล แต่มาเจอเอาข้างที่พัก) แล้วก็ขายอุปกรณ์ IT ตั้ง 2 ชั้น เลยได้ซอฟแวร์มา 3 แผ่น ราคาถูกด้วยล่ะ แผ่นละ 100 เดียว มีกล่องใส่ให้ด้วย แถมวันศุกร์ยังลดเหลือแผ่นละ 59 อีกต่างหาก โรงแรมโซฟิเทลที่พักก็ดีมาก อาหารกินได้เต็มเหนี่ยว ที่ห้องพักก็มีเครื่องชั่งน้ำหนัก (ที่เบากว่าความเป็นจริง) เรายังมีโชคให้พรรคพวกอิจฉาตาร้อนผ่าวกันอีกต่างหาก เพราะมีการจับฉลากหางบัตรแบบสอบถามผู้ร่วมประชุมทุกวัน เราได้รางวัลตั้ง 2 ครั้งแน่ะ เป็นแผ่นโลหะที่ระลึกของคณะเภสัช มหาลัยขอนแก่น กับ ซีดีเพลงเภสัช (ยังไม่รู้เลยจะเอาไปทำอะไร) วันที่อบรมเสร็จยังไปเที่ยวพระธาตุขามแก่นกันอีกต่างหาก

หลังจากขับรถไป-กลับขอนแก่น ก็ได้ข้อสรุปว่า

1. ยางรถยนต์ควรจะเปลี่ยนทุก 3 หรือ 4 ปี (เพราะโดนประนามตลอดทาง)

2. ควรใส่หมวกกันน๊อคเพื่อกันศีรษะกระแทกโต๊ะในห้องประชุมขณะหลับ

3. อย่าเชื่อมั่นว่าเพื่อนผู้ชายจะช่วยขับรถให้

4. ความแข็งแรงของร่างกายไม่ได้อยู่ที่เพศหญิงหรือชาย

5. คนใกล้แต่งงานและคนที่แต่งงานแล้วไม่กล้านั่งรถที่มีความเร็วเกิน 100 km/hr

6. กาแฟหรือน้ำชาที่เป็นอาหารว่าง ไม่ได้ช่วยให้หายง่วง

ละครเรื่องนี้เล่นเป็นหมาหัวเน่าอ้ะ

วันนี้ถูกทิ้งให้เฝ้าบ้าน เพราะพ่อกะแม่ไปโคราชกันหมด...น้องชายมารับไปขอสาว

กะว่าจะกินของปีใหม่ให้หมดซะเลย ฮื่อ

ส่วนงานปีใหม่ที่ รพ. ได้แต่เมียงมอง เพราะอยู่เวรห้องยา แถมจับฉลากได้ผ้าปูนอนของเด็กที่เต็มไปด้วยมดซะอีก ดีที่ของขวัญที่ รพ.ให้มีคนจับให้เป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะ แต่ของกินไม่ได้ขาดเพราะมีโต๊ะจีนสำหรับคนอยู่เวร และยัยหมอปุ้มขนมาให้อีกต่างหาก

สวัสดีปีใหม่ค่า

ปีใหม่นี้ขอให้ทุกท่านและตัวเราเอง พบแต่สิ่งดีๆ มีความสุขมากๆ และที่สำคัญที่สุด คือมีกำลังใจเข้มแข็งนะจ๊ะ
Enjoy your life with fun, healthy, wealthy and very happy in this year.

ความซวยยังดำเนินต่อไป part II

อาทิตย์นี้ก็ยังเหนื่อยยากอยู่กับการเดินทาง

เราต้องไปรับแม่ที่ลำปางกลับบ้าน มาให้ทันผ่าตาต้อหินวันศุกร์ 29/12/49 จะขับรถไปก็วันลาจะหมดแล้ว

เลยต้องวุ่นอยู่กับการจองตั๋วรถไฟ รถทัวร์ เครื่องบิน ปรากฎว่ารถไฟได้แต่ขากลับ

เครื่องบินเต็ม แต่มารู้หลังจากโอนเงินไปให้ agency แล้ว (ต้องแฟกซ์ใบโอนเพื่อให้ บ.โอนคืนมาซะอีก)

ส่วนรถทัวร์ ต้องไปวัดดวงเอาเองที่ขนส่งหมอชิต

สรุปก็คือ เดินทางด้วยรถทัวร์คืนวันอังคาร ไปถึงพุธเช้า แล้วก็กลับรถไฟตู้นอนกะแม่ (โครตหนาว) วันพุธเย็น มาถึงพฤหัสเช้า แล้วก็ไปทำงานและอยู่เวรตอนเย็น

โอ้ พระเจ้า ปีใหม่นี้ขอให้ได้แฟน เอ๊ย ขอให้ได้นอนอย่างสงบๆ บ้างเทิ้ด

ความซวยยังดำเนินต่อไป

ถึงแม้ว่าอาทิตย์ที่แล้วจะไม่ต้องอยู่เวรแบบนรกลงทันฑ์อย่างที่เขียนไว้ เพราะว่ามีเรื่องน้าที่ลำปางป่วยหนักเข้ามาแทรก ก็เลยต้องแลกเวรอุตลุต (5 เวร) เพื่อจะขับรถ (ด้วยความเร็ว 140 km/hr อีกแล้วครับทั่น) ไปส่งแม่เมื่อวันพฤหัส แล้วก็รีบบึ่งรถกลับมาบ้านวันศุกร์ มาอยู่ร้านยาวันเสาร์และอยู่เวรวันอาทิตย์

ที่บ้านเราว่าหนาวแล้ว ไปลำปางยังหนาวกว่า จนต้องใช้วิธีวิ่งผ่านน้ำที่คิดได้ว่าไม่ควรเอาสบู่ไปเล้ย แถมญาติๆ ก็มากันเต็มบ้าน มีเด็กร้องกระจองอแง กว่ามัน (และเรา) จะนอนได้ แล้วยังต้องรีบตื่นเพื่อขับรถกลับบ้านอีก เดือนธันวาปีนี้นอกจากจะหมดตัวเพราะเที่ยว แล้วยังเหนื่อยสุดๆ อีกต่างหาก อาทิตย์หน้ายังต้องไปรับแม่ที่ลำปาง (ถ้าอาการน้ายังทรงอยู่) วันหยุดพักร้อนก็ใกล้จะหมด เลยต้องใช้วิธีนั่งรถกลางคืนไปรับแม่แทนที่จะขับรถไปเอง ปีใหม่นี้อยากจะฉลองด้วยการนอนมากกว่าง่า........เฮ้อ

โอ๊ยโย๋ เวรนรก coming soon

อาทิตย์หน้าจะเป็นอาทิตย์ที่เราต้องเหนื่อยสุดๆ เช้าเริ่มงาน 7.30 น. ตอนเย็นเลิกไม่ต่ำกว่า 20.00 ทุกวัน เรียกว่าทำงานไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยทีเดียว แถมยังต้องเตรียมตัวรับการตรวจโรงพยาบาลคุณภาพขั้น 2 อีก โอ๊ย เหนื่อย เครียด กินข้าว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า รักสนุก (ที่ไม่ใช่เที่ยวผู้หญิงอย่างเดียว) ก็ต้องทุกข์ถนัด นั่นแล........อะฮื้อ T-T

กลับมาแล้วจ้า

กระเหรี่ยงต่างแดนกลับมาแล้วครับท่าน งวดนี้ถึงต้องจ่ายจนกระเป๋าฉีก แต่ก็คุ้มกับประสบการณ์และความสนุก เราเองต้องทำหน้าที่หลายๆ อย่าง ตั้งแต่แม่ครัว เนวิเกเตอร์ ยันเด็กปั๊ม (ติดตามอ่านได้ที่ My trip จ้ะ) เสียอย่างเดียวที่ฝรั่งนิวซีแลนด์พูดภาษาอังกฤษไม่ชัด เลยฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง (เป็นความผิดของมัน) เพลงประจำการท่องเที่ยวงวดนี้ มีไว้ร้องให้จุ๋ยฟัง คือเพลง โอ้เจ้าหนี้ (ม่ายได้หนี ม่ายได้หาย ไม่มีจ่าย ก็ตังไม่มี...)

อุ๊ย ตาย ว๊าย กรี๊ด มีหนุ่มปีนเข้าหาเค้าล่ะ

เหตุเกิดเมื่อกลางดึกคืนวันพฤหัส 30/11/49 นอนๆ อยู่ที่แฟลต รพ. ก็ได้ยินเสียงแกรกๆ ทีแรกนึกว่าหนูมันคงมาแทะไม้แถวๆ ห้อง ฟังอยู่พักหนึ่งกลายเป็นเสียงผลักมุ้งลวดตรงหัวนอนเราพอดี เลยลุกขึ้นมาว๊าก "ใครวะ" แล้วก็เปิดไฟสว่าง ได้ยินแต่เสียงปีนรั้วหนีออกไป แล้วก็เสียงหมาเห่าตามทาง
เลยโทรไปแจ้งที่ รพ. แล้วก็บอกน้องพยาบาล(จะลงเวรแล้วกลับมานอนห้องติดกัน ตอนเที่ยงคืน) ปรากฎว่าทั้งเวรแห่กันมาที่ห้อง ทั้งคนขับรถ ยาม พยาบาลเวรบ่าย เราถึงได้เปิดประตูออกไปดูผลงานของเจ้าขโมย (กิ๊กก๊อก เพราะตวาดแว้ดเดียว...หายจ้อย) ก็เห็นประตูห้องมีรอยโดนงัด ส่วนบานเกร็ดนอกมุ้งลวดหัวนอนเราโดนดึงออกไปแผ่นนึง มันคงกะล้วงมือเข้ามาเปิดลูกบิดประตูอ่ะ ส่วนต้นไม้นอกรั้วก็มีรอยกิ่งหักเป็นทาง
สรุปว่ามันก็เลยไม่ได้อะไรไป แถมไม่ปล้นสวาทด้วย.....ว้า
แต่พอทุกคนกลับไปแล้วจะนอนใหม่อีกทีนึง ยุงก็เข้ามาเต็มห้องแระ ตบยุงจนจะหลับ ตำรวจก็มาอีกรอบ (ตอนตี 2) ยุงก็เลยเข้ามาอีกรอบ...........ซวย

โอ้ละหนอเส้นทางนครชัยศรี - ลำปาง

ครั้งนี้ขับรถไปลำปางรวดเดียวเป็นครั้งที่ 2 แล้ว จากการขับ 2 ครั้งได้ฉายาใหม่ว่า"พจนารถจอมหลง" เพราะไม่ได้ใช้เส้นทางซ้ำกันเลย

ขาไปไม่เท่าไหร่เพราะว่ามีป้ายบอกตลอดทาง และใช้เส้นทางสั้นที่สุดจากบ้าน คือ บ้าน - บางเลน - ลาดหลุมแก้ว - สุพรรณฯ - ชัยนาท - นครสวรรค์ - กำแพงเพชร - ตาก - ลำปาง ที่พอขึ้นถนนสายเอเชีย หมายเลข 1 ที่นครสวรรค์ ได้ก็ไปโลด ไม่ต่ำกว่า 120 ชม./กม. เอ๊ย กม./ชม. ใช้เวลาประมาณ 8 ชั่วโมง รวมแวะกินข้าวกะฉี่ตามปั๊มต่างๆ แต่งวดนี้บังเอิ๊ญบังเอิญ ช่วงลาดหลุมแก้ว - สุพรรณฯ ทางปิดเพราะน้ำท่วม ต้องวิ่งอ้อมไปทางวัดไผ่โรงวัว - สองพี่น้อง เสียเวลาไปอีกเป็นชั่วโมง แถมยังมีเนวิเกเตอร์แก่ (แม่เราเอง) คอยบอกว่ามาผิดทางแล้วตลอด (ทั้งที่มีป้ายบอกตลอดทาง) ทำให้ค่อนข้างเครียด (ฉี่ - เครียด - กินน้ำ) ส่วนขากลับยิ่งช้ากว่าเก่าเพราะได้ข่าวว่าน้ำลดแล้ว เลยไม่ไปทางวัดไผ่โรงวัว ก็ปรากฎว่าไปเจอทางเลี่ยงไปโน่น อยุธยา ต้องกลับรถวิ่งตามเขาไป (ไม่ใช่ทางหลักวัดไผ่โรงวัวที่เขาแนะนำ) ที่ยิ่งมายิ่งไม่มีผู้คน แต่ก็มั่วๆ มาออกบางเลน (ทางแย่มาก) จนได้ ขากลับนี่กินเวลาไป 10 ชั่วโมง (ขนาดสายเอเชียวิ่ง 140 เพราะไม่เจอตำรวจ!!) และต้องเอารถไปทำทีหลังเพราะรู้สึกว่าท่อระบายน้ำแอร์จะตันอีก...เฮ่อ ดีอยู่อย่างที่ราคาน้ำมันลดแล้ว แต่ cedia ของเราเนี่ยเติม 95 นะ แถมไม่ชอบกินแกสโซฮอล์ด้วย

กลับมาแร้ว

หลังจากไปทัวร์เยี่ยมญาติที่ลำปางมาตั้งแต่วันอังคาร 21/11/49 จนต้องขยายเวลากลับมาวันนี้ (อดไปเข้าค่ายลดความอ้วนเลย....น่าเสียดาย ฮิ ฮิ) เพราะว่าญาติอีกคนเสีย ก็เลยแห่ไปงานศพที่ จ.เลย กันหมด ทิ้งให้เรากะแม่ดูแลคนป่วยอยู่ที่ลำปาง งวดนี้เลยดูแลจนอ้วนตุ๊บ จากอาหารพื้นเมือง แคบหมู น้ำพริกหนุ่ม แกงกระด้าง แกงฮังเล ยำขนุน แกงแค ฯลฯ enjoy eating สุดๆ และตลาดก็อยู่ห่างบ้านประมาณ 300 เมตร เดินไปเลือกกินทุกวัน อากาศก็เย็นสบายดี เสียอยู่อย่างเดียวที่ญาติๆ ชอบทักทายหยาบคาย อย่างอ้วนขึ้นนะเนี่ย และเมื่อไหร่จะแต่งงานล่ะ? ตอนนี้ก็ได้เวลานับวันรอไปเที่ยวนิวซีแลนด์แล้ว....เย้